Colette woont in een assistentiewoning: "Ik voel me thuis"

“Het eerste jaar dat we in onze assistentiewoning woonden, leefde mijn man nog. Maar toen is hij plotseling aan een hartstilstand overleden. Het was daarna weer opnieuw beginnen. Gelukkig werd ik goed opgevangen door de andere bewoners en het personeel.”

“Ik vermaak me prima hier. Iedere dag kom ik wel iemand tegen, leg ik een kaartje of doe ik mee aan een activiteit. Twee keer per week gaat er een busje naar de supermarkt in het dorp. Dan doe ik mijn boodschappen en drink ik er een koffietje. Omdat je dan in groep bent, moet je je wel aanpassen. Er wordt veel gelachen en gebabbeld, maar soms ontstaan er ook wrijvingen en die moeten dan uitgepraat worden.”

“Naast mijn contacten hier krijg ik ook regelmatig bezoek van mijn vijf kinderen. Bij mijn zoon die in Hoevenen woont, blijf ik soms een aantal nachten logeren en dan doen we daar allerlei uitstapjes. Nee, eenzaam ben ik zeker niet!